حافظ - د ر فعل ِ انداختن - د ود آهی د ر آ یینۀ ا د را ک

خیزو د رکا سۀ زرآ ب طربنا ک ا ند ا ز / پیشتر زا نکه شود کا سۀ سر خا ک ا ند ا ز
عا قبت منزل ما وا د ی خا موشا ن ا ست / حا لیا غلغله د رگنبد ا فلا ک ا ند ا ز
به سر سبز تو ا ی سرو که گرخا ک شوم / نا ز ا زسربنه و سا یه برین خا ک ا ند ا ز
چشم آ لود ه نظرا ز رخِ جا نا ن د ورست / بر رخ ا و نظر ا ز آ ینۀ پا ک ا ند ا ز
د ل ِ ما را که ز ما ر ِ سرزلف تو بخست / ا ز لب خود به شفا خا نۀ تریا ک ا ند ا ز
ملک ا ین مزرعه د ا نی که ثبا تی نکند / آ تشی ا ز جگرِ جا م د ر ا ملا ک ا ند ا ز
غسل د ر ا شک زد م کا هل طریقت گویند / پا ک شو ا وّ ل و پس د ید ه برآ ن پا ک ا ند ا ز
یا رب آ ن زاهد خود بین که بجزعیب ند ید / د ود آ هیش د رآ یینۀ ا د را ک ا ند ا ز
چون گل ا ز َنکهت ا و جا مه قبا کن حا فظ
وین قبا د ر ره آ ن قا مت چا لا ک ا ند ا ز
![]()
د ر ا لفت با شمس ا لد ین محمد شیرا زی / د ر فعل ِ ا ند ا ختن
د ر فعل ِ ا ند ا ختن
د ر کا سۀ زر
گنبد ا فلا ک
نظرا ز آ ینۀ پا ک
سا یه برخا ک
خسته د ل ا زلب تو
به شفا خا نۀ تریا ک
آ تشی ا ز جگر ِ جا م
به ا ملا ک
غسل د ر ا شک
سپس د ید ه برآ ن پا ک
د ود ِ آهی
د ر آ یینۀ ا د را ک
گل قبا ئی د ر ره قا مت چا لا ک
پیشتر زا نکه شود
کا سه سر
خا ک
ویدا کا شی زاده